Svea

Het goud van je haren druppelt als bloed over m'n handen en ik kan alleen maar huilen. Mijn nagels krassen in je huid, ik smeek je om niet te gaan. Ik scheur, ik breek, ik sterf. Neem me dan vast, hou me dan dicht bij je. Laat het rode van je lippen achter in mijn mond, ik zal het bewaren tot ik je ooit weerzie. Ga niet zomaar weg, verlaat mij niet. Dit kan geen realiteit zijn, ik leef in een nachtmerrie. Ik wil alles van je, ik ben nog lang niet klaar met je, ik hou van je. Een traan valt uit je ooghoek en het blauwe van je ogen verft de lucht blauw. Je maakt aanstalten om recht te staan, maar de kracht van de pijn doet je secondelang vertraagd terug op bed zakken. Ik sta voor je en je slaat je ogen neer. Kijk niet weg van me, laat de angst je er niet van weerhouden te zien wat je hebt aangericht vanbinnen. Mijn ogen lijken net verdwaalde herten – groot en ontroostbaar. Ik wil je vasthouden, je tegen me aangedrukt voelen. Dit kan niet echt zijn, dit is onmogelijk. Dit is harde, zure, onverdraaglijke diepe pijn. Dit is gillen en schreeuwen en het onwaarschijnlijke werkelijkheid laten worden. Dit is doodgaan, creperen, sterven. Dit is geen liefde, dit is hartverscheurende haat, dit is onbeschrijflijk veel verdriet. Dit is niet meer kunnen, willen, doen. Dit is het einde van het einde van dat einde. Je staat op, strijkt met je vingers over m'n lippen, nog voor ik kan zeggen dat ik van je hou, dat ik niet zonder je kan en je nodig heb. Je bent de doofste van ons beiden nu. En daar ga je. Daar ging je. Daar ben je geweest. En ik mis je nog steeds, zo, zo verschrikkelijk veel m'n liefste.